Design is honest. Advertising is lying.

រីករាយ​ថ្ងៃ​កំណើត​…

Happy Birthday to U…

Happy Birthday to me…

សុំ​ទោស​អត់​មាន​អី​ Post ហ្នឹង​គេ​ទេ រូប​នេះ​ដាក់​ត​ ពី​ប្លក់​រ៉េនណា​…

រីក​រាយ​ទស្សនា​ដូច​ត​ទៅ​…

មី​ អែន​ ម៉ាយ​ស៊ីស​ទើ​…

………

ថ្ងៃ​​នេះ​ប្រលង​ហើយ​ខ្ញុំ​! ហត់​ផង​ ឈឺ​ក្បាល​ផង​​ ធុញ​ផង​ អី​ផង​… ហ៊ើយ​! ការ​ងារ​ឌីហ្ស៉ាញ​ សម្រាប់​​គ្រូ​យក​​ស្អែក​ក៏​មិន​ទាន់​លេច​ចេញ​ជា​រូប​រាង​…

យ៉ាប់​ដល់​ហើយ​!​

នេះ​ជា​រូប​​ Poster Design សម្រាប់​ Final Year ONE…

ចង់​បែក​ក្បាល​…

នៅ​មាន​មួយ​ទៀត​…

នេះ​គឺ​ជា​រូប​ដែល​ខ្ញុំ​គូរ​ពេល​ប្រលង​!​ យ៉ាប់​គូរ​អត់​ស្អាត​!

វគ្គប្រាំ មួយ៖
សងសឹក

នៅផ្សាសូរិយា…
សប្បាយដល់ហើយ! នេះដើរយូរហើយនៅតែមិនហត់អីបន្តិច! ណាក់ដើរនៅខាងក្រោយខ្ញុំ ថែមទាំងមានយួរអីវ៉ាន់ជ្រែកដៃទៀតផង…

- ដើរឲ្យលឿនបន្តិចបានដែរទេ?
ខ្ញុំងាកទៅស្ដីឲ្យអាមុខងាប់នោះ ដែលដើរដូចអណ្ដើក
- អស់លឿនហើយ! បើចង់លឿនជាងនេះ ខ្លួនឯងមកជួយបន្តិចមក!

ជួយ! ជួយហ្អេ៎? ច្រលំមាត់ទេដឹង? ពេលនេះគ្មានពាក្យថាជួយក្នុងវចនានុក្រមរបស់ណាលីទេ សុំទោសផងចុះ! ( ^ . ^ )
- ដេកចាំទៅ!
ខ្ញុំនិយាយហើយក៏ដើរទៅមុននាយមុមុខងាប់! …………

…………If you haven change your mind,
sobaniite hoshiyou tonight……….

សម្លេងទូរស័ព្ទរបស់ខ្ញុំបន្លឺឡើង……
- នុតហ្អេ៎? នៅណាហ្នឹង?
(នៅកន្លែងផ្ញើរម៉ូតូ! ហ្អែងនៅណា?)
- ជាន់លើបង្អស់ហ្នឹងណា!
(នៅជាមួយណាគេហ្នឹង?)
- ធនាគារ…
(បងឌីណាហ្អេស?)
- ពេលម៉ោនឹងដឹងហើយ! ឲ្យលឿនឡើងណា!
(អូឃេ! បន្តិចទៀតនឹងទៅដល់ហើយ! ប៉ុណ្ណឹងសិនចុះណា!)
- អើ! ប៉ុណ្ណឹងសិនចុះ!

ខ្ញុំនឹងអាមុខងាប់ក៏បន្តដំណើរទៅកាន់កន្លែងលេងហ្គេម( ^ . ^ )

(OoO)
អាម្នាក់នេះពូកែលេងបាល់បោះមែនទែន! សូម្បីតែកន្រ្តកវិលចុះឡើងក៏អាចបោះចូលបានដែរ! វ៉ាវ!!! មិនយល់សោះហើយ!មុខមាត់អញ្ចឹងសោះ ចេះលេងបាល់ពូកែដល់ថ្នាក់នេះ! មិនគួរឲ្យជឿសោះ!  (>_<)
ប៉ូក!
- អូយ៎!
មិនបាច់សួរទេថាជាអ្នកណា! អារ៉ាវ៉ៃក្បាលខ្ញុំម៉ាដៃ!     ឈឺដល់ហើយ!
- ក្បាលយើងនៅឈឺណាវ៉ីយ! (-.-)
- អូ៎! សុំទោសអាម៉ាក!នៅឈឺខ្លាំងដែរអត់ហ្នឹង?
ដឹងខុសក៏ល្អហើយ! (-_-)
- ម៉ោដែរហ្អេ៎?
នុតសួរបន្ទាប់ពីអាមុខងាប់ទម្លាក់បាល់ចុះ
- ចៃដន្យចាញ់ភ្នាល់គេ! ទើបត្រូវមកប៉ាវ…
និយាយរួចអាមុខងាប់ងាកមកមើលមុខខ្ញុំ ទំនងប្រហែលជាចង់សួរថាត្រូវប៉ាវទាំងអស់គ្នានេះមែនទេ?         ចម្លើយគឺ យ៉េស!(^.^)បន្ទាប់ពីលេងឆ្អែតឆ្អន់យើងក៏មករកញ៉ាំភីហ៉្សា(Pizza)នៅ The Pizza Company…
ស៊ីច្រើនដល់ហើយថ្ងៃនេះ!ហត់… (-_-) សរុបទឹកប្រាក់អស់ប្រមាណ$60គ្រាន់តាថ្លៃភីហ៉្សា! (មិនដឹងថាភហ៉្សាថ្លៃ ឬក៏អ្នកស៊ីថោក?) (^.^)
- ឆ្អែតដល់ហើយ!
ខ្ញុំនិយាយឡើងបន្ទាប់ពីវ៉ៃផ្ដាច់ភីហ៉្សាស្លៃត៏ចុងក្រោយ!(-_-)
- ហាល់ឡូ!
នុតលើកទូរស័ព្ទ! ប្លែកមែនទេដែលវាមិនលឺសម្លេងដូចខ្ញុំ! (ព្រោះវាដាក់សៃត៍ឡេនត៍ហ្នឹងណា៎)
-    បាទប៉ា!
-    …………
-    ចាំបាន!
-    ………
-    ខ្ញុំចេញទៅឥឡូវនេះហើយ!
-    ………
-    បាទ! ប៉ុណ្ណឹងសិនចុះ…
ចុចបិទរួចនុតងាកមកញញឹមដាក់ខ្ញុំ
-    ទៅសិនហើយណា៎! មានការប្រញាប់!
-    ការសំខាន់ស្អីធំជាងពួកម៉ាកទៀតវ៉ី?
អារ៉ាហាមាត់សួរ
- ណាក់!ផ្ញើអាលីផងណា៎!កុំឲ្យទៅវិញម្នាក់ឯងណា៎!
ឃើញយើងជាមនុស្សឬ ក៏ឥវ៉ាន់? ចង់ផ្ញើក៏ផ្ញើ ចង់យក ចង់ផ្ទេរ តាមក្បាលចិត្តអញ្ចឹងហ្អេ៎? ចង់ងាប់ហើយឯង! (-_-) (គិតក៏បានតែគិត បើខ្លាំងម៉េចមិននិយាយចេញម៉ោ?= អ្នកនិពន្ធ)
- ជិះម៉ូតូឲ្យស្រួលបួលវ៉ើយ!
ខ្ញុំស្រែកពេលដែលនុតងើបទាញកាតាបពីកៅអីមកស្ពាយ នុតងាកមកញញឹមដាក់ខ្ញុំ! សង្ហាមែនទែនពូកម៉ាកខ្ញុំ»តួស្រីយ៉ាប់ដល់ហើយ!!! (-_-)បន្ទាប់ពីនុត រ៉ា រិទ្ធ និងអាត្រាក៏រំកិលក្បាលចេញទៅម្នាក់ម្ដងៗរហូតនៅសល់តែខ្ញុំនឹងអាតាមុខងាប់ប៉ុណ្ណោះដែលនៅអង្គុយបឺតទឹកក្រូចដែលសល់តែសម្បកនិង ទឹកកក…
ពេលនេះម៉ោងប្រាំមួយល្ងាចហើយណា៎! ខ្ជិលអង្គុយនៅទីនេះដល់ហើយ! (‘-’)
- នៅអង្គុយបឺតយូរទៀតហ្អេ៎?
ខ្ញុំងាកមកសួរតាមុខជុច (ចាត់ទុកថាអភិវឌ្ឍន៍ជាងមុន)
- ធុញហើយហ្អេ៎?
អាតាមុខជុតសួរវិញ! យើងសួរឲ្យឯងឆ្លើយណាវ៉ើយ! មិនមែនសួរហើយឲ្យតមាត់ម៉ោវិញអញ្ចឹងទេ!
- អើ! អាណាមិនធុញនោះ! លេងម៉ោអង្គុយស្ងាត់ៗមិនមាត់មិនក! មុននេះយើងគិតណា៎! ថានេះយើងកំពុងអង្គុយជាមួយមនុស្សឬក៏ខ្មោច?
លេងជាមួយអ្នកណាមិនលេង! មកលេងជាមួយណាលីម្នាក់នេះ!
- អញ្ចឹងតោះ!
អាតាមុខជុចនិយាយព្រមទាំងងើបមកអូសដៃខ្ញុំ!
-    ចង់ទៅណា៎? នៅមិនទាន់ប្រាប់ផងហ្នឹង!
ខ្ញុំហែកមាត់សួរបន្ទាប់ពីអាតាមុខជុចអូសដៃខ្ញុំចេញពីហាងហើយដើរសំដៅជណ្ដើរប្រអប់!
-    បិទមាត់សិនទៅបានហ្អេ៎?
អេ៎! អាម្នាក់នេះ!សួរទៅស្រួលៗសោះចាំបាច់សម្លុតមកវិញ?សង្ស័យស្កន់ម្ដាយដើមទេដឹង? (T_T)
បន្ទាប់ពីយកឥវ៉ាន់ទៅញ៉ុកនៅគូទឡានរួច ខ្ញុំនិងអាតាមុខជុចក៏ចេញឡានមកខាងក្រោម!មិនដឹងថាវានឹងនាំខ្ញុំទៅណាទេ?ផ្លូវក៏ស្ទះ!ម៉ូតូក៏ច្រើន ឡានគរទឹកគរដីបែបនេះពេលណាទើបចេញរួចទៅ? អាតាម្នាក់នេះចេះបើកឡានឬអត់ហ្នឹង?(-_-)
-    ចេះបើកឡានឬអត់ហ្នឹង?
ខ្ញុំសួរអាតាមុខងាប់! តែមើលចុះ! វាធ្វើព្រងើយ! សូម្បីមុខខ្ញុំក៏មិនមើលដែរ!
- ថ្លង់ទេដឹងតានេះ!  (-.-)
- ថាឲ្យអ្នកណាថ្លង់?
ទីបំផុតវិធីនេះក៏បានផល! ពូកែទេខ្ញុំ? (>-<)
-    ថាឲ្យអ្នកក្បែរៗនេះទេដឹង!
-    ខ្ញុំមានឈ្មោះណា៎!
-    ចុះឯងឈ្មោះអី? (ចំជាតួឯកស្រីដែលមហាអស្ចារ្យមែន! សូមសសើរដោយស្មោះអស់ពីចិត្ត!)
-    …………
-    ហាស់ហាស់ហា!!!! លលេងទេណាក់តូច! (^__^)
-    នៅមានណាក់ធំទៀតហ្អេ៎?
អាតាមុខងាប់សួរ (ប្ដូរឈ្មោះទៀតហើយហ្អេ៎?) (-_-)
-    ពេលនេះនៅមិនទាន់មាន! តែពេលក្រោយអាចនឹងមានក៏ថាបាន! (^-^)
-    …………
យ៉ាប់ដល់ហើយ!និយាយៗក៏ស្ងាត់!ស្ងាត់ៗក៏និយាយ!មនុស្សស្អីអញ្ចេះ?កើតហើយស្លាប់ទៅវិញពីរ បីដងហើយទើបតែឃើញទេ!!! (^~^) ពេលនេះឡានបានមកឈប់នៅមុខវាំង!សង្ស័យតានេះភ្លេចលាបំណន់កាលពីពេលប្រលងទីដប់ពីរទេដឹង? (-___-)
-    ដល់ហើយ!
នៅសុខៗក៏និយាយ! អូយ៎ស្លុត……                                       (ព្រលឹងតិចមែនតួឯកស្រី) ខ្ញុំប្រញាប់ចុះពីលើឡានព្រោះចង់ដឹងថាតានេះម៉ោម្ដុំនេះធ្វើស្អី? ពេលឆ្លងថ្នល់អាតាមុខងាប់ចាប់ដៃខ្ញុំឲ្យដើរទន្ទឹមវា! មិនត្រូវទេ! គេហៅថាច្របាច់ដៃច្រើនជាង! ទោះបីជាកាលពីតូចខ្ញុំញ៉ាំទឺកដោះក្របីប៉ុណ្ណាក៏មិនអាចរើរួចដែរ! ម៉្យាងពេលនេះជាពេលឆ្លងថ្នល់! មិនចង់ឲ្យមានរឿងរកាំរកូសច្រើនសុខចិត្តឲ្យចាប់តាមសម្រួលចុះ! អាតានេះកាលពីតូចសង្ស័យបៅទឹកដោះដំរីទេដឹងបានជាខ្លាំងម៉្លេះ?

ម៉ោងប្រាំបីជិតកន្លះ
ខ្ញុំអង្គុយនៅលើបង់មាត់ទន្លេមុខវាំង… ខាងឆ្វេងដៃខ្ញុំគឺអាតាមុខងាប់! ធុញដល់ហើយ!!! (-_____-) នៅពេលនេះម៉ោងប្រាំបីជិតកន្លះហើយសូមជ្រាប! មនុស្សក៏ស្បើយខ្លះហើយដែរ! អាតាមុខងាប់នៅតែអង្គុយស្ងៀម មិននិយាយស្អីក្រៅពីងើយក្បាលមើលមេឃ!!! (^.^)ចង់ប្រាប់ថាថ្ងៃនេះព្រះចន្ទស្អាតដល់ហើយ! តែមិនមែនព្រោះតែមើលជាមួយអាតាណាក់ហេងស៊យនេះទេ! តែព្រោះថ្ងៃនេះព្រះចន្ទពេញបូណ៌មី!
-    នៅស៊ីខ្យល់យូរទៀតហ្អេ៎?
ខ្ញុំទ្រាំលែងបានក៏ព្រលែងចេញមក! (ព្រលែងកំហឹង ខ្ជិលសរសេរវែង) (-_-)
-    ថ្ងៃនេះផ្កាយរះស្អាតដល់ហើយ! ខ្លួនឯងគិតអញ្ចឹងដែរអត់?
ផ្កាយហ្អេ៎? ស្រវឹងទឹកក្រូចទេដឹង?
-    មិនឃើញស្អាតត្រង់ណាផង! តូចក៏តូច ភ្លឺក៏មិនភ្លឺ មើលក៏មិនពេញភ្នែក ស្អាតក៏មិនស្អាត! ឯងនេះខ្វាក់ទេដឹងមើលឃើញផ្កាយស្អាត? និយាយបែបនេះមិនខ្លាចចន្ទអន់ចិត្តទេហ្អេ៎? (-^-)
-    ខ្លួនឯងចូលចិត្តចន្ទហ្អេ៎?
អាតាមុខងាប់ងាកមកសួរ
-    ខុសដែរហ្អេ៎?
-    …………
ស្ងាត់ទៀតហើយហ្អេ៎? មនុស្សស្អីអញ្ចេះ? មិនដែលឃើញទេវ៉ើយ!
-    តាមមើលទៅឯងដូចជាចូលចិត្តផ្កាយណាស់មែនទេ?
-    មែនហើយ!!!
-    សាករាប់ឈ្មោះផ្កាយឲ្យស្ដាប់តិចមើល! ស្គាល់ផ្កាយណាខ្លះដែរ?
-    ស្គាល់តែមួយប៉ុណ្ណោះ!តែពេលនេះមិនទាន់រះ! រវល់ធ្វើអីណ៎? មិនដឹងទេហ្អេ៎ថាមានគេនឹក!
-    …………
និយាយស្អីអញ្ចេះវ៉ី? កាន់តែស្ដាប់មិនយល់ហើយនៀក! សង្ស័យត្រូវទៅរៀនភាសាមនុស្សរោគចិត្តហើយខ្ញុំ! បើមិនអញ្ចឹងនិយាយស្ដាប់គ្នាមិនយល់…… (-___-)
ស្ងាត់ទៀតហើយវ៉ើយ! ធុញណាស់!!!
-    រះហើយណាលី! ណាលីរះហើយ!
(-_-) ស្អីអញ្ចេះ? ម៉េចក៏ភ្ញាក់ផ្អើលម៉្លេះ? ផែនដីនៅមិនទាន់ផ្ទុះទេវ៉ើយ! និយាយមួយៗក៏បាន!
- រះហើយហ្អេ៎? មួយណាទៅផ្កាយសំណប់ចិត្ត?
- អាមួយដែលទើបតែរះ ហើយភ្លឺភ្លិបភ្លែតនោះណា៎?
អាមួយដែលទើបតែរះ? អាណាទៅដឹងបើទើបតាងើយក្បាលមើលពេលឯងហៅហ្នឹង? ហើយអាមួយណាដែលភ្លឺភ្លិបភ្លែតនោះ? (-_-)
-    មួយណាទៅ?
-    មួយនួក!
លើកនេះធូរស្រាលបន្តិចព្រោះអាតាមុខងាប់និយាយព្រមទាំងចង្អុលឲ្យខ្ញុំមើលតាមដៃ! ឃើញហើយៗ! មិនស្អាតទេ! តូចសឹងតែមើលមិនឃើញថាវានៅជ្រុងណានៃមេឃ? មិនយល់សោះ? ព្រះចន្ទគ្រាន់តែក្រលេកក៏ឃើញថាស្អាតហើយ ហេតុអីមិនចូលចិត្ត?
-    ហើយប្រាប់បានហើយនៅថាអាផ្កាយសំណប់ចិត្តនៀកឈ្មោះស្អី?
-    ណាលី!
-    ………… (O^O)
អាតាមុខងាប់និយាយព្រមទាំងងាកមកញញឹមដាក់ខ្ញុំ!

វគ្គ​ប្រាំ​៖​ អ្នក​មើល​ថែ

ព្រឹក​ដ៏​សែន​ស្រស់​ស្រាយ​បាន​ចូល​មក​ជំនួស​ថ្ងៃ​ដែល​ស៊យ​ៗ​ៗៗៗៗ​!​ ខ្ញុំ​បើក​ភ្នែក​ឡើង​​​​​ ​ហើយ​សម្លឹង​មើល​ក្នុង​បន្ទប់​, ពេល​នេះ​ម៉ោង​ប្រាំ​បួន​ហើយ​! ខ្ញុំ​ដឹង​ច្បាស់​ថា​បង​ណា​ នឹង​ចាត់​ការ​សុំ​ច្បាប់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មិន​ខាន​​! សម្លេង​ស្រាលៗ​លាន់​​ចេញ​មក​ពី​រាន​ហាល​បន្ទប់​ខ្ញុំ​,​ សម្លេង​ដូច​ជា​ស្រដៀង​ៗ​…
ខ្ញុំ​ប្រញាប់​ចុះ​ពី​លើ​គ្រែ​​ហើយ​ដើរ​ទៅ​កាន់​រាន​ហាល​ដែល​ទ្វារ​ត្រូវ​បាន​ចំហរ​…
-​​ នាង​មិន​ស្រួល​ខ្លួន​ទេ​!…មិន​បាច់​មក​ទេ​ ព្រោះ​នៅ​​ខាង​ណេះ​ខ្ញុំ​ចាត់​ការ​រួច​រាល់​ហើយ​​!​…ពួក​ឯង​នៅ​រៀន​ចុះ​!​…​អើ​! ប៉ុណ្ណឹង​ចុះ​ណា៎​!
នេះ​, នេះ​ជា​ទូរស័ព្ទ​របស់​ខ្ញុំ​តើ​នៀក​! នាយ​នេះ​ជា​ស្អី​ហ៊ាន​ប៉ះ​ពាល់​របស់​របរ​ខ្ញុំ​ផង​ហ្អេ៎​?
- ឲ្យ​ម៉ោ​នេះ​!
ខ្ញុំ​ប្រញាប់​ទៅ​កញ្ឆក់​ទូរស័ព្ទ​ពី​ដៃ​របស់​នាយ​មុខ​ងាប់​!
- អេ៎! ភ្ញាក់​ហើយ​ហ្អេ៎​?
នាយ​មុខ​ងាប់​​ងាក​មក​ញញឹម​ដាក់​ខ្ញុំ
- ហើយ​ឯង​ណា៎​!​ ចូល​មក​ក្នុង​បន្ទប់​យើង​បាន​យ៉ាង​ម៉េច​ហ្អា៎​?
- អ៎! កាល​ពី​ព្រឹក​មិញ​នេះ​ បង​ណា​គាត់​​ខល​មក​ថា​ឲ្យ​មក​ជួយ​មើល​ខ្លួន​ឯង​ហ្នឹង​ណា៎​! ព្រោះ​ដេវីត​ត្រូវ​ទៅ​រៀន​ ហើយ​បង​ណា​ក៏​ត្រូវ​ទៅ​មើល​ការងារ​ឯ​សណ្ឋាគារ​ទើប​​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មក​ជួយ​មើល​ខ្លួន​ឯង​​!
អា​ម្នាក់​នេះ​ជា​នរណា​? ចាំ​សួរ​បង​ណា​ល្អ​ជាង​! ពេល​នេះ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​គឺ​បណ្ដេញ​ម្នាក់​នេះ​ចេញ​ពី​បន្ទប់​សិន​!
- មិន​ចាំ​បាច់​ទេ​! យើង​អាច​មើល​ថែ​ខ្លួន​ឯង​បាន​!
ខ្ញុំ​សម្លុត​!
- មិន​បាន​ទេ​! បង​ណា​ផ្ដាំ​ដាច់​ខាត​ថា​ត្រូវ​មើល​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​ល្អ​! ម៉្យាង​ទោះ​ជា​បង​ណា​មិន​ផ្ដាំ​ក៏​ខ្ញុំ​ត្រូវ​មើល​ខ្លួន​ឯង​ដែរ​!
និយាយ​មើល​តា​វា​ជា​ម្ចាស់​យើង​អញ្ចឹង​វ៉ើយ​!
- ចុះ​រឿង​ដែល​ឯង​ទទួល​ទូរស័ព្ទ​យើង​ដោយ​គ្មាន​ការ​អនុញ្ញាត​ពី​ម្ចាស់​ទូរស័ព្ទ​នោះ​ជា​ស្អី​?
- ឃើញ​ខ្លួន​ឯង​​កំពុង​គេង​មិន​ទាន់​ភ្ញាក់​ក៏​ទទួល​ជំនួស​ទៅ​ព្រោះ​ខ្លាច​សង្សារ​ខ្លួន​ឯង​ពិបាក​ចិត្ត​ពេល​ដែល​ខ្លួន​ឯង​អត់​ទទួល​ទូរស័ព្ទ​!
ស្អី​គេ​?​ យើង​មាន​សង្សារ​ពី​អង្កាល់​វ៉ី​?
- ឯង​ថា​អ្នក​ណា​ជា​សង្សារ​យើង​?​ តាំង​ពី​កើត​រហូត​ដល់​អាយុ​ប៉ុណ្ណេះ​យើង​មិន​ដែល​ពាក់​ព័ន្ធ​ជា​មួយ​នរណា​បាន​ម្នាក់​ទេ​វ៉ើយ​!
- ហ្អាស​?
- ហ្អាស​ស្អី​?
- ស្មាន​ថា​រ៉ានុត​នឹង​ឯង​ជា​សង់…
- បិទ​មាត់​ឆ្កែ​របស់​ឯង​ទៅ​! បើ​គេ​មិន​ប្រាប់​! កុំ​ប្រញាប់​ម៉ៃ​ពេក​!
ខ្ញុំ​និយាយ​ហើយ​ក៏​ដើរ​ចេញ​​ពី​មុខ​អា​មុខ​ងាប់​!
- អញ្ចឹង​ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​មាន​សង្ឃឹម​! មែន​ទេ​?
អា​មុខ​ងាប់​ខ្សឹប​ក្បែរ​ត្រចៀក​ខ្ញុំ​! បែប​នេះ​ត្រូវ​តែ​ប្រដៅ​បន្តិច​ទើប​បាន
ផាច់​!
ហាស​ហា​! ត្រូវ​ម៉ា​ដៃ​ហើយ​!
- នេះ​រាប់​ថា​ជា​មេរៀន​ទី​មួយ​របស់​ឯង​​!
ខ្ញុំ​ប្រញាប់​ដើរ​ចូល​បន្ទប់​ទឹក​មុន​ពេល​ដែល​នាយ​ណាក់​ច្រវាក់​វ័ន​ក​នោះ​ហា​មាត់​ទាន់​!
- គ្រាន់​តែ​ខ្សឹប​ត្រូវ​ម៉ា​កំភ្លៀង​ទៅ​ហើយ​! ចំ​ជា​ឆ្នាស់​​មែន​!
អា​មុខ​ងាប់​បាន​ត្រឹម​តែ​យក​ដៃ​អង្អែល​ថ្ពាល់​ញញឹម​​ ហើយ​ក៏​ចេញ​ពី​បន្ទប់​ទៅ​!

ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​ស្លៀកពាក់​រួច​រាល់​ហើយ​ក៏​ចេញ​ពី​បន្ទប់​ទឹក​ នឹក​ថា​នឹង​ទៅ​រក​ស្អី​ញ៉ាំ​នៅ​ខាង​ក្រោម​ តែ​ក្លិន​បបរ​ឈ្ងុយ​ពេញ​បន្ទប់​ ខ្ញុំ​ក៏​ប្រញាប់​ដើរ​ទៅ​រក​ប្រភព​ក្លិន​ជា​ប្រញាប់​ព្រោះ​ពោះ​​វា​ស្រែក​រក​របប​តាំង​ពី​ភ្ញាក់​មក​​ហើយ​!​ នៅ​​រាន​ហាល​! ក្លិន​ចេញ​មក​ពី​រាន​ហាល​! នៅ​លើ​តុ​មាន​បបរ​​មួយ​ចាន​ធំ​! ​​នាយ​ណាក់​ប្រញាប់​ទាញ​ដៃ​ខ្ញុំ​មក​អង្គុយ​តុ​​!
- ស្អី​គេ​?
ខ្ញុំ​សម្លុត
- ញ៉ាំ​បបរ​ទៅ​! ឃ្លាន​មិន​អញ្ចឹង​ហ្អេ៎?
លែង​គួរ​សម​ហើយ​ណា៎​!
ហាស​ហា​! ទី​បំផុត​បបរ​ម៉ា​ចាន​ធំ​ត្រូវ​​​ខ្ញុំ​វ៉ៃ​ផ្ដាច់​! ខ្ញុំ​ញញឹម​ចេញ​មក​ដោយ​សប្បាយ​ចិត្ត​!
- អេ៎​!​ ឯង​ឈ្មោះ​អី​?
ខ្ញុំ​និយាយ​ក្រោយ​ពេល​ដាក់​កែវ​ទឹក​ចុះ​ ហើយ​​ងាក​មក​រក​នាយ​មុខ​ងាប់​!
- នៅ​មិន​ទាន់​ស្គាល់​ឈ្មោះ​ខ្ញុំ​ទេ​ហ្អេ៎​?
- យើង​សួរ​ឯង​មុន​! ដូច្នេះ​ឯង​ត្រូវ​ឆ្លើយ​នឹង​យើង​សិន​ថា​ឯង​ឈ្មោះ​អី​? ជា​នរណា​?
- បាន​! ខ្ញុំ​បាទ​ឈ្មោះ​រតនៈ​! ហើយ​ប៉ា​របស់ឯង​​ជា​មិត្ត​ជិតស្និទ​នឹង​ប៉ា​ខ្ញុំ​!
ខ្ញុំ​ងក់​ក្បាល​!
- ហើយ​មិន​រៀន​មិន​សូត្រ​ទេ​ហ្អេ៎​​ បាន​ជា​ទំនេរ​មក​អង្គុយ​លេង​នៅ​ផ្ទះ​គេ​ដោយ​គ្មាន​ក្រែង​ចិត្ត​ម្ចាស់​ផ្ទះ​សោះ​!
- ខ្ញុំ​ត្រូវ​មើល​ថែ​ខ្លួន​ឯង​រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​ខ្លួន​ឯង​ជា​ស្រួល​បួល​!
- គ្មាន​អ្នក​ណា​ប្រើ​ទេ​! យើង​ធំ​ហើយ​មិន​ចាំ​បាច់​ឲ្យ​នរណា​​ម៉ោ​មើល​ថែ​ក៏​បាន​ដែរ​! យើង​ចេះ​មើល​ថែ​ខ្លួន​ឯង​ហើយ​!
- ខ្លួន​ជា​ស្រី​ រៀន​និយាយ​​ឲ្យ​ពិរោះ​បន្តិច​​បាន​ហ្អេ៎​?
-​ មុន​ហ្នឹង​និយាយ​បែប​ហ្នឹង​​​ រៀន​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា​​ ជា​នរណា​សិន​!
ខ្ញុំ​ប្រញាប់​ងើប​ចេញ​ពី​តុ​​ ហើយ​ដើរ​ទៅ​កាន់​បង្កាន់​ដៃ​រាន​ហាល
- ​តែ​យ៉ាង​ណា​​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​មើល​ថែ​ណាលី​ដែរ​!
អ្នក​មើល​ថែ​! អ្នក​មើល​ថែ​ស្អី​?
- អ្នក​ណា​ហៅ​? ជួយ​មិន​បាន​ទេ​! បើ​ចង់​ដើរ​តាម​ក៏​តាម​ចិត្ត​!
- ណាលី​និយាយ​ខ្លួន​ឯង​ទេ​ណា៎​!
អាមុខ​ងាប់​និយាយ​ទាំង​ញញឹម​​​យ៉ាង​សប្បាយ​ចិត្ត​!​​ ខ្ញុំ​ក៏​សប្បាយ​ចិត្ត​ដូច​គ្នា​! ព្រោះ​បន្តិច​ទៀត​នឹង​មាន​រឿង​សប្បាយ​ៗ​ឲ្យ​លេង​ច្រើន​!​ បរិយាកាស​ស្ងាត់​ស្ងៀម​ព្រោះ​នាយ​មុខ​ងាប់​​បាន​ត្រឹម​តែ​អង្គុយ​មើល​​មុខ​ខ្ញុំ​! ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​កំពុង​តែ​គិត​ៗៗៗៗ​ រក​​ល្បិច​ពិសពុល​បន្ត​ទៀត​! ( ^ _ ^ )
- អផ្សុក​ដល់​ហើយ​!​ អេ៎​! មិញ​ឯង​ប្រាប់​ថា​ឯង​ឈ្មោះ​អី​?
- មេម៉ូរី​តូច​ដល់​ហើយ​! រតនៈ​​! រតនៈ​ ចាំ​ផង​ទៅ​!
នាយ​មុខ​ងាប់​​និយាយ​ទាំង​ញឹម​ៗ​​! ស្ដាប់​រួច​ខ្ញុំ​ប្រញាប់​​​ដើរ​ចេញ​ពី​រាន​ហាល​ ហើយ​ចេញ​ពី​បន្ទប់
- ទៅ​ណា​ហ្នឹង​ណាលី​?
- រឿង​អី​ដែល​យើង​ត្រូវ​រាយការណ៍​ប្រាប់​ឯង​​?
ខ្ញុំ​​​និយាយ​ផង​ដើរ​ផង​ដោយ​មិន​ចាប់​អារម្មណ៍​ពី​អ្នក​ដែល​ដើរ​មក​តាម​ក្រោយ​!
- ក្បាល​នៅ​មិន​ទាន់​ជា​ផង​​! ចេញ​ក្រៅ​ត្រូវ​ខ្យល់​ប្រយ័ត្ន​ទៅ​ជា​គ្រុន​ណា៎​!
អ្នក​និយាយ​បាន​តា​និយាយ​,​ អ្នក​ដើរ​នៅ​តែ​ដើរ​!
- អ្នក​ណា​ប្រាប់​ថា​ចង់​ទៅ​ក្រៅ​!
ខ្ញុំ​និយាយ​ព្រម​ទាំង​ដើរ​ចូល​បន្ទប់​របស់​ដេវីត​​​ ហើយ​រើ​យក​ឌីស​ហ្គេម​ប្រណាំង​ឡាន
- ចេះ​លេង​អត់​?
ខ្ញុំ​និយាយ​ទាំង​មិន​មើល​មុខ​នាយ​ណាក់
- រឿង​ចឹង​ៗ​ ទាល់​តា​សាក​សិន​!
គេ​និយាយ​ព្រម​ទាំង​ទម្លាក់​ខ្លួន​មក​អង្គុយ​ពែន​ភ្នែន​ក្បែរ​ខ្ញុំ​! ហើយ​ទាញ​ដៃ​ហ្គេម​យក​ទៅ​ត្រៀម
- យើង​លេង​បែប​នេះ​ហ្អេ៎​? លេង​ធម្មតា​ៗ​ វា​មិន​សប្បាយ​ទេ​!
ខ្ញុំ​សួរ
- ចុះ​ខ្លួន​ឯង​ចង់​លេង​យ៉ាង​ម៉េច​?
ណាក់​ងាក​មក​សួរ​! (ខ្លួន​ឯង​?​ យើង​ស្និទ្ធ​ជា​មួយ​វា​ដល់​ថ្នាក់​ហ្នឹង​ណ៎​?​)
- អញ្ចេះ​ចុះ​ណា៎​! បើ​សិន​យើង​ឈ្នះ​,​ ឯង​ត្រូវ​ប៉ាវ​​​​​យើង​ញ៉ាំ​ និង​​ទិញ​អីវ៉ាន់​​ល្ងាច​នេះ​​!
ខ្ញុំ​និយាយ​មក​ទាំង​​​​ប្រាកដ​ក្នុង​ចិត្ត​ថា​ឈ្នះ
- ចុះ​បើ​សិន​ខ្ញុំ​ឈ្នះ​?
- ចេះ​ម៉ោ​សួរ​យើង​ទៅ​កើត​! ឯង​ចង់​យ៉ាង​ម៉េច​ក៏​​និយាយ​ម៉ោ​!!!
- ពេល​នេះ​មិន​ទាន់​ដឹង​ទេ​! ជំពាក់​សិន​បាន​ទេ​!
- អូឃេ​! ចាំ​នឹក​ឃើញ​ក៏​បាន​!
Set one…
Ready
Go!
ហាស៎​! ហា​! មិន​នឹក​ស្មាន​ថា​តា​នេះ​លេង​អន់​ជាង​ដេវីត​ប្អូន​ខ្ញុំ​ទៅ​ទៀត​! សង្ស័យ​មិន​ដែល​លេង​ទេ​មើល​ទៅ​! ( ^ _ ^ )
The Winner is Nalee!
- យ៉េស​!
ខ្ញុំ​ងាក​មក​ញញឹម​ដាក់​នាយ​មុខ​ងាប់​!
- មិន​នឹក​ស្មាន​ថា​ឯង​លេង​អន់​ជាង​ក្មេង​ទៅ​ទៀត​! ដឹង​ទេ​! ដេវីត​លេង​ល្អ​ជាង​ឯង​ឆ្ងាយ​ណាស់​!!!
- អញ្ចឹង​សង្ស័យ​ត្រូវ​មក​ទី​នេះ​ញឹក​ញាប់​ហើយ​មើល​ទៅ​!
ខ្ញុំ​ប្រញាប់​ងាក​មក​រក​នាយ​មុខ​ងាប់​ភ្លាម
- ម៉ោ​ធ្វើ​ស្អី​? ផ្ទះ​ខ្លួន​ឯង​គ្មាន​នៅ​ទេ​ហ្អេ៎​? បាន​ជា​ចូល​ចិត្ត​មក​ផ្ទះ​គេ​ម៉្លេះ​?
- ម៉ោ​រៀន​លេង​ប្រណាំង​ឡាន​ហ្នឹង​ណា៎​! ( * . * )
មិន​នឹក​ស្មាន​ថា​នៅ​លើ​លោក​នេះ​​​មាន​មនុស្ស​ប្រុស​មុខ​ក្រាស់​ដល់​ថ្នាក់​នេះ​ដែរ​ណ៎​!
- បាន​ហើយ​! ល្ងាច​នេះ​ ត្រៀម​ខ្លួន​ប៉ាវ​អាហារ​ពេល​ល្ងាច​យើង​ឲ្យ​ហើយ​ទៅ​! ( ^ . ^ )
ធានា​ថា​លើក​នេះ​ឯង​ងាប់​មិន​ខាន​ទេ​! ត្រៀម​ខ្លួន​ចុះ​នរក​​ឲ្យ​ហើយ​ទៅ​!

ហេឡូ​! ​មាន​ពេល​ទំនេរ​មក​អាប់​ឌែត​​ប្លក​ម្តដ​ម្កាល​!​ ទើប​តែ​​ប្រលង​ចប់​ សប្បាយ​ចិត្ត​!​​ ចង់​មក​អើត​​ ហើយ​អួត​រូប​ហ្នឹង​គេ​​​….

នេះ​ជា​ឈ្មោះ​ Group Design របស់​ខ្ញុំ​!

Smile Please….

ទាំង​នេះ​ជា​រូប​ភាព​ដ៏​តិច​តួច​ដែល​មាន​បំណង​យក​មក​អួត​!

ក្រោយ​ពី​រវល់​​ រវល់​ រវល់​​ ក្រោយ​ពេល​ចូល​មហាវិទ្យាល័យ​​ម៉ោ​​ ទើប​មាន​ពេល​បាន​អើត​ក្បាល​មើល​ប្លក់​ខ្លួន​ឯង​ខ្លះ​!​ សុខ​សប្បាយ​ជា​ទេ​បង​ប្អូន​?​ សង្ឃឹម​ថា​សុខ​ចុះ​ណា​!

ការ​ដែល​ចូល​រៀន​មុខ​វិជ្ជា​ឌីហ៉្សាញ​មក​បាន​ពីរ​ខែ​​ (​ទើប​ដឹង​ខ្លួន​)​​ ថា​វា​មិន​​ងាយ​ស្រួល​ទេ​! ការ​រៀន​លាយ​ពណ៌​ ​ពិបាក​ណាស់​!!!!

ហើយ​សម្រាប់​ការ​គូរ​រូប​វិញ​​ មាន​គេ​ច្រើន​ដែល​ពូកែ​ជាង​យើង​!​​ និយាយ​រួម​ទៅ​គឺ​ពូកែ​មែន​ទែន​! តែ​ដោយ​សារ​ពួក​គេ​ធ្លាប់​រៀន​ប៉ុណ្ណោះ​!​

អា​នេះ​គេ​ហៅ​ថា​​កង់​រង្វង់​នៃ​ពណ៌​​​!​ ពណ៌​ចែក​ចេញ​ជា​បី​​ គឺ​​ លឿង​ ខៀវ​ និង​ក្រហម​ (មេ​ពណ៌​)​!​ ហើយ​មេ​ពណ៌​អាច​បង្កើត​បាន​ពណ៌​ជា​ច្រើន​ដូច​ជា​បាន​ឃើញ​…

វគ្គ​បួន​៖​ អា​មុខ​ងាប់​ម្នាក់​នេះ​មាន​ឈ្មោះ​ថា​ រតនៈ
ឈឺ​ក្បាល
អារម្មណ៍​ដែល​ខ្ញុំ​ដឹង​ពេល​នេះ​ គឺ​ឈឺ​ក្បាល​! ហើយ​ក៏​វា​មិន​មែន​ឈឺ​ធម្មតា​ទេ​ គឺ​ចង់​ផ្ទុះ​ចេញ​មក​ទៅ​ហើយ​!​​ ហើយ​អា​​ម្ចាស់​សម្លេង​ជជែក

គ្នា​ខ្លាំង​ៗ​រំខាន​ពេល​ដេក​របស់​ខ្ញុំ​នៀក​​ វា​ហ៊ាន​ដល់​ថ្នាក់​ហ្នឹង​ហ្ន៎​!​ ហេតុ​អី​ក៏​មិន​នាំ​គ្នា​ទៅ​និយាយ​គ្នា​ខាង​ក្រៅ​វ៉ី​?
- ឯង​ថា​​ណាលី​ធ្ងន់​ធ្ងរ​ឬ​អត់​វ៉ី​?
- អាច​បាត់​បង់​ការ​ចង​ចាំ​អត់​ណ៎​?
- ហើយ​ឯង​នឹង​ប្រាប់​បង​គេ​ថា​ម៉េច​?
សំនួរ​មហា​រំខាន​ទាំង​នេះ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឈឺ​ក្បាល​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើង​ហើយ​នៀក​!
-​ គ្មាន​ឃើញ​ពិបាក​ស្អី​ផង​!​ ប្រាប់​ទៅ​ថា​ណាលី​ទៅ​មាន​រឿង​ជា​មួយ​ពួក​បង​ធំ​​ ហើយ​សឺ​ៗ​​ក៏​ត្រូវ​គេ​វ៉ៃ​ចំ​ក្បាល​នឹង​ណា៎​!
សម្លេង​មនុស្ស​ស្រី​! នាង​នេះ​ជា​នរណា​​វ៉ី​?​ ហ៊ាន​ថា​យើង​សឺ​​ៗ​ហើយ​ត្រូវ​គេ​វ៉ៃ​ចំ​ក្បាល​អញ្ចឹង​ហ្អេ៎​?​​ យើង​ត្រូវ​​ក្បាល​ម៉ា​ដំបង​ទៅ​វិញ​ទេ​នាង

ល្ងង់​!​ អូយ៎​! នៅ​មិន​ទាន់​បាត់​ឈឺ​ទេ​!​​ ម៉្យាង​យើង​ជួយ​រង​ជំនួស​អាតា​មុខ​ងាប់​តើ​!
- អញ្ចឹង​ធ្វើ​ម៉េច​ទៅ​?
នាង​និយាយ​ត
- មិន​បាច់​ធ្វើ​ស្អី​ទាំង​អស់​!​​ ចេញ​ទៅ​ឲ្យ​អស់​ទៅ​!
ខ្ញុំ​ទ្រាំ​លែង​បាន ​ហើយ​ក៏​ហែក​មាត់​ស្រែក​​​! អ្នក​ណា​ទៅ​ទ្រាំ​បាន​លេង​មក​ថា​ឲ្យ​គ្នា​បែប​នេះ​នោះ​!
- ភ្ញាក់​ហើយ​ហ្អ៎​?
សម្លេង​អា​មុខ​ងាប់​តើ​នៀក​!
- ……
ហេតុ​អី​មាន​មនុស្ស​ច្រើន​ម៉្លេះ​?​ ​ខ្ញុំ​សម្លឹង​មនុស្ស​ដែល​ឈរ​ក្បែរ​ៗ​គ្រែ​​ អ៎​​ពួក​ម៉ាក​របស់​អា​តា​មុខ​ងាប់​តើ​នៀក​ តែ​ស្រី​ម្នាក់​ទៀត​មិន​ដែល

ឃើញ​ទេ​!
- យ៉ាង​ម៉េច​ហើយ​?​ ត្រូវ​ការ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទៅ​​ហៅ​ពេទ្យ​ម៉ោ​ទេ​?
អា​មុខ​ងាប់​​សួរ​ខ្ញុំ​ មើល​ធ្វើ​មុខ​ចុះ​​! បើ​មិន​ចង់​សួរ​ថា​​ចុះ​ ណាលី​ម្នាក់​នេះ​ទទួល​យក​បាន​!!!​​ ហើយ​ពណ៌​បន្ទប់​​ស​ វាំង​នន​ស​ ថែម​ទាំង

មាន​ក្លិន​ថ្នាំ​ពេទ្យ​ហួង​បែប​នេះ​! មិន​ថា​ពេទ្យ​ណា​ទេ​ គឺ​ដូច​គ្នា​ទាំង​អស់​ហ្នឹង​!​​ ពេទ្យ​តើ​នៀក​! យើង​ម៉ោ​នៅ​ពេទ្យ​យ៉ាង​ម៉េច​នឹង​?
- នេះ​ជា​មន្ទីរ​ពេទ្យ​មែន​ទេ​?
ខ្ញុំ​បែរ​ទៅ​សម្លឹង​តា​មុខ​ងាប់​ដែល​ឈរ​ធ្វើ​មុខ​​ឆ្ងល់
- បាន​ន័យ​ថា​មិន​បាន​បាត់​បង់​ការ​ចងចាំ
សម្លេង​របស់​នរណា​ម្នាក់​!​ អេ៎​!​ បើ​ចាំ​មិន​ខុស​ទេ​ ម្នាក់​នេះ​​ឈ្មោះ​សត្យា​​​!​ ឈ្មោះ​ពិរោះ​ មុខ​មាត់​ស្អាត​បាត​ តែ​គួរ​ឲ្យ​ស្ដាយ​ត្រង់​មាត់​ឆ្កែ​!

បើ​យើង​មិន​ស្ថិត​ក្នុង​សភាព​បែប​នេះ​ណា៎​ ថ្មើ​នេះ​ឯង​ប្រហែល​បែក​មាត់​ទៅ​ហើយ​វ៉ីយ​!
- នៅ​ឈឺ​ខ្លាំង​មែន​ទេ​?​ ទ្រាំ​បន្តិច​ទៅ​ណា៎​! បន្តិច​ទៀត​​បង​ប្រុស​ឯង​មក​ដល់​ហើយ​!
អា​មុខ​ងាប់​និយាយ​ព្រម​ទាំង​ឱន​មុខ​មក​រក​ខ្ញុំ
- ហ៊ើយ​!​ ​ខិត​ចេញ​ទៅ​ឲ្យ​ឆ្ងាយ​ទៅ​!​ គិត​ថា​ត្រូវ​ក្បាល​ម៉ា​ដំបង​នេះ​វា​មិន​ឈឺ​ទេ​ហ្អេ៎​?​ អញ្ចឹង​ចាំ​បន្តិច​ទៀត​យើង​យក​ដំបង​មក​វ៉ៃ​ក្បាល

ឯង​!​ ហើយ​ឯង​នឹង​បាន​ដឹង​ចម្លើយ​ហើយ​ថា​វា​ឈឺ​ ឬ​អត់​!
- កុំ​អី​ល្អ​ជាង​!
អា​មុខ​ងាប់​និយាយ​ចេញ​មក​ ពេល​ដែល​មិត្ត​ទាំង​​បួន​នាក់​របស់​វា​សើច​សឹង​នឹង​ផ្ទុះ​មន្ទីរពេទ្យ​!
- មុន​នេះ​ឯង​ថា​ម៉េច​?​ បង​ឌីណា​នឹង​មក​មន្ទីរ​ពេទ្យ​អញ្ចឹង​ហ្អេ៎​?
(​ទើប​តែ​នឹង​ធ្វើ​ឯង​ភ្ញាក់​ផ្អើល​)
- មែន​ហើយ​!
អា​មុខ​ងាប់​និយាយ​ព្រម​ទាំង​បញ្ជូន​ខ្សែភ្នែក​​​ស្រទន់​មក​កាន់​ខ្ញុំ​!​​ ងាប់​! លើក​នេះ​ទោះ​មិន​ងាប់​ព្រោះ​អា​ Tiger ក៏​ឯង​ត្រូវ​ងាប់​ព្រោះ​បង​ឌី

ណា​កាប់​ដែរ​វ៉ើយ​!
គ្រាំង​!!!
សម្លេង​ទ្វារ​របើក​ដោយ​កំហឹង​ ឬ​ការ​បារម្ភ​ប្អូន​ហ្នឹង​បង​?
- កើត​អី​ធ្ងន់​ធ្ងរ​អត់​ណាលី​?
មនុស្ស​ប្រុស​ដែល​ខ្ពស់​ មុខ​មាត់​ស្អាតបាត​​​ ជា​កូន​ខ្មែរ​កាត់​អង់គ្លេស​​នេះ​ មិន​បាច់​ប្រាប់​ក៏​ដឹង​ដែរ​ថា​ជា​បង​ប្រុស​បង្កើត​របស់​ខ្ញុំ​!
- បង​!
ខ្ញុំ​ស្រែក​ចេញ​មក​ដោយ​​ (​ភាព​រំអួយ​តិច​តួច​)​ ភាព​សប្បាយ​ចិត្ត​ពេល​ឃើញ​បង​ជា​ទី​ស្នេហា​ត្រលប់​មក​ពី​ម៉ាឡេ​ស៊ី​វិញ​!
- មើល​ឲ្យ​បង​​ មើល​តិច​មើល​! ក្បាល​មុត​ជ្រៅ​ដែរ​អត់​?
- មិន​ជ្រៅ​ប៉ុន្មាន​ទេ​! គ្រាន់​តែ​ហូរ​ឈាម​ច្រើន​បន្តិច​!
នេះ​គេ​មិន​បាន​សួរ​ផង​ចេះ​មក​ហួង​ហែង​ណាស់​តា​មុខ​ងាប់​នេះ​! ទៅ​ងាប់​ឲ្យ​បាត់​ទៅ​! (​នេះ​ហ្អេ៎​ពាក្យ​អគុណ​?​)
- បង​អគុណ​ច្រើន​ណា៎​ណាក់​! ដែល​បាន​ទូរស័ព្ទ​មក​ប្រាប់​!
បង​ណា​បែរ​ទៅ​អគុណ​នាយ​ណាក់​មុខ​ងាប់​ ទុក​ឲ្យ​ប្អូន​ស្រី​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​អាណិត​អង្គុយ​អន់​ចិត្ត​នៅ​លើ​គ្រែ​ (​ដែល​មិន​ដឹង​ជា​មាន​មនុស្ស​ដេក

ស្លាប់​ប៉ុន្មាន​អ្នក​ហើយ​!​)​ ដែល​​ពោរ​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ក្លិន​ថ្នាំ​ពេទ្យ​!​ មិន​ដឹង​ថា​ស្គាល់​គ្នា​ពី​អង្កាល់​មក​ទេ​? ធ្វើ​ឯង​ស្និទ្ធ​ស្នាល​….
- មិន​អី​ទេ​បង​! យ៉ាង​ណា​ៗ​ លោក​អ៊ំ​បាន​ផ្ដាំ​ថា​ឲ្យ​ជួយ​មើល​គេ​ផង​​! ព្រោះ​ពូកែ​រក​រឿង​…
នាយ​ណាក់​ច្រវ៉ាក់​វ័ន​ក​ ស្អី​គេ​នោះ​បែរ​មក​ញញឹង​រាង​បញ្ឈឺ​ដាក់​ខ្ញុំ
- ណាលី​តា​យ៉ាង​ហ្នឹង​ឯង​! បើ​លើក​ក្រោយ​បង​នឹង​ប៉ា​មិន​នៅ​! ប្រហែល​ជា​ត្រូវ​រំខាន​​ឯង​ជួយ​មើល​ឲ្យ​ហើយ​ណា៎​!
- បាទ​!
នាយ​ណាក់​ញញឹម​ទទួល​!​ ឆើស​! ធ្វើ​ឯង​ចង់​ការពារ​ស្រី​តូច​អស្ចារ្យ​ដូច​ជា​យើង​ផង​ហ្អេស​? គ្មាន​ផ្លូវ​ទេ​!!!
- បើ​អស់​អី​ហើយ​! ខ្ញុំ​សុំ​លា​ទៅ​វិញ​មុន​ហើយ​បង​!
នាយ​ណាក់​និយាយ​រួច​ញញឹម​រាយ​ច្រវ៉ាក់​ស្នេហ៍​ដាក់​បង​ណា​!
- បាទ​! បង​អគុណ​ណា៎​គ្រប់​គ្នា​!
- ទៅ​ហើយ​ណា៎​ ណាលី​​! ចាំ​ស្អែក​ចាំ​ម៉ោ​មើល​!
អេ៎​!​ នេះ​វា​ជា​នរណា​​វ៉ី​?​ ចង់​ម៉ោ​ក៏​ម៉ោ​​ ចង់​ទៅ​ក៏​ទៅ​!​ ទ្វារ​ត្រូវ​បាន​បិទ​បង​ណា​ក៏​បែរ​មក​រក​ខ្ញុំ​ដោយ​ខ្សែ​ភ្នែក​ស៊ី​សាច់​ហុត​ឈាម
- នេះ​ស្អី​ហា៎​?​ បង​ទើប​មក​ដល់​មិន​ទាន់​បាន​ដាក់​គូទ​អង្គុយ​ផង​!​ ឯង​មាន​រឿង​!​ វា​មិន​ហួស​ហេតុ​ពេក​ទេ​ហ្អេ៎​ណាលី​?
អ្នក​ណា​ប្រើ​ឲ្យ​បង​មិន​អង្គុយ​?​ ចេះ​មក​ទំលាក់​កំហុស​ឲ្យ​ក្មេង​​ស្រី ដែល​គួរ​ឲ្យ​អាណិត​បែប​នេះ​ទៅ​កើត​!
- គេ​មក​រក​រឿង​ខ្ញុំ​មុន​តើ​បង​!
- ហើយ​​នៅ​សុខ​ៗ​គេ​ក៏​មក​រឿង​ជា​មួយ​ឯង​អញ្ចឹង​ហ្អេ៎​?​ បើ​មិន​មែន​ឯង​ទៅ​មាន​រឿង​មាន​រ៉ាវ​ជា​មួយ​គេ​មុន​!
និយាយ​ត្រូវ​ម៉ាច់​តា​ម៉ង​ហើយ​​បង​ប្រុស​ខ្ញុំ​ ( – . – )
- នេះ​វា​ជា​រឿង​យូរ​ហើយ​!​ អ្នក​ណា​ទៅ​ដឹង​ថា​​វា​មក​​រក​រឿង​ពេល​នេះ​​នោះ​!
ខ្ញុំ​នៅ​តែ​រក​រឿង​មក​អាង​ឲ្យ​ខ្លួន​ឯង​ផុត​គ្រោះ​ថា្នក់​មុន​ពេល​បង​ណា​យក​រឿង​ផ្សេង​មក​សម្លុត​ខ្ញុំ
- បើ​មាន​រឿង​បែប​នេះ​កើត​ឡើង​ទៀត​ណា៎​! ណាលី​, ឯង​ប្រហែល​ត្រូវ​ទៅ​នៅ​ជា​មួយ​ម៉ាក់​ម្ដង​ហើយ​!
ថា​ម៉េច​​?​ ទៅ​នៅ​ជា​មួយ​ម៉ាក់​ហ្អេ៎​?​ ម៉ាក់​នៅ​អាមេរិច​ណាបង​​!​ ទោះ​​ស្លាប់​ក៏​មិន​ទៅ​នៅ​ជា​មួយ​ម៉ាក់​​ដែល​មាន​ប៉ា​ថ្មី​ដែរ​!​ មិន​ដឹង​ថា​ពេល

ទៅ​នៅ​ទី​នោះ​ប៉ា​ថ្មី​នឹង​ធ្វើ​ទារុណ​កម្ម​យ៉ាង​ម៉េច​ផង​?​ (​ហាត់​មើល​មនុស្ស​ក្នុង​ផ្លូវ​ល្អ​ខ្លះ​ផង​បាន​ទេ​ហ្អា៎​?​)
- បង​!​ នេះ​ខ្ញុំ​ជា​ប្អូន​បង​ណា៎​!
ខ្ញុំ​និយាយ​ចេញ​មក​ដោយ​ភ្ញាក់​ផ្អើល
- ព្រោះ​ឯង​ជា​ប្អូន​បង​ទើប​បង​និយាយ​បែប​នេះ​!
- …………
មិន​ដឹង​ត្រូវ​និយាយ​ថា​ម៉េច​ទៀត​ទេ​!​ គ្រប់​យ៉ាង​វា​ស្ទះ​នៅ​ត្រង់​បំពង់​ក​ ពេល​នឹក​ដល់​រឿង​ត្រូវ​ប្ដូរ​ផ្ទះ​!
- ពេល​ណា​ទើប​ឯង​ឈប់​?
បង​ណា​និយាយ​មក​ដោយ​សម្លេង​អស់​សង្ឃឹម
- ឈប់​!​ ឈប់​អី​ទៅ​?
ខ្ញុំ​និយាយ​ទាំង​ឆ្ងល់
-​ ឈប់​ធ្វើ​​អា​មេ​ក្រុម​ស្អី​គេ​នោះ​ហ្នឹង​ណា៎​!
- មិន​ដឹង​ដែរ​!
ខ្ញុំ​តប​តិច​ៗ
ហ៊ើយ​!
បង​ណាក់​ដក​ដង្ហើម​ធំ​​ បន្ទាប់​មក​ក៏​ញញឹម​ចេញ​មក​!​ ​ចង់​ប្រាប់​ថា​ពេល​បង​ខ្ញុំ​ញញឹម​សង្ហារ​ខ្លាំង​ណាស់​!​ ពិសេស​ពេល​​នេះ​គាត់​អង្អែល

ក្បាល​ខ្ញុំ​ហើយ​ញញឹម​! គាត់​នៅ​តែ​ស្រលាញ់​ប្អូន​ណា៎​! មិន​ថា​ខ្ញុំ​រឹង​ទទឹង​ មានៈ​ប៉ុណ្ណា ​ក៏​សាច់​ឈាម​កាត់​គ្នា​មិន​ដាច់​ដែរ​!
- ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា៎​ក៏​ដោយ​!​ បង​ដឹង​ថា​អនាគត​របស់​ឯង​នឹង​បាន​ល្អ​!
ខ្ញុំ​ញញឹម​ចេញ​មក
- បង​និយាយ​បែប​នេះ​​ ខ្ញុំ​ចង់​ឃើញ​អនា​គត​ដ៏​សែន​ស្រស់​ស្អាត​នោះ​ដល់​ហើយ​!
- ចង់​ឃើញ​ពិត​មែន​ហ្អេ៎​?
- មែន​ហើយ​!
- អញ្ចឹង​បិទ​ភ្នែក​ទៅ​!
ខ្ញុំ​ងក់​ក្បាល​ហើយ​បិទ​ភ្នែក​តាម​ដែល​គាត់​ប្រាប់
- មាន​ឃើញ​អី​អត់​?
បង​ណា​សួរ
- អត់​ឃើញ​អី​ផង​!​ ងងឹត​ឈឹង​ហ្នឹង​!
ស្ងាត់​​បន្តិច​…
- ហ្នឹង​ហើយ​អនា​គត​របស់​ឯង​​!
គាត់​និយាយ​ឡើង​មក​ព្រម​ទាំង​លាយ​សំណើច​​! នេះ​​ខ្ញុំ​ជា​ប្អូន​បង​ឬ​មិន​មែន​នឹង​?​  ចេះ​និយាយ​អញ្ចឹង​ទៅ​កើត​!​​​ ពិត​ជា​ពូកែ​ឌឺ​មែន​!
- ខ្ញុំ​ជា​ប្អូន​បង​ឬ​​មិន​មែន​?
- ព្រោះ​តែ​ឯង​ជា​ប្អូន​បង​ហ្នឹង​ណា៎​ទើប​បង​​​​ថា​ឲ្យ​!
- តែ​ថា​បង​ហ្អា៎​!
- ម៉េច​?
- បង​ស្គាល់​ម្នាក់​ហ្នឹង​ដែរ​ហ្អេ៎​?
- អ៎​! កូន​អ៊ំ​សក្កិ​នោះ​ណា៎​!
បង​ណា​និយាយ​ទាំង​ទាញ​ដៃ​ខ្ញុំ​ចុះ​ពី​លើ​គ្រែ
- ទៅ​ណា​ហ្នឹង​បង​?
ខ្ញុំ​សួរ​ទាំង​ឆ្ងល់
- ទៅ​ផ្ទះ​ណា៎​! ឬ​ក៏​ឯង​ចង់​គេង​គ្រែ​ដែល​មាន​…
ទោះ​គាត់​មិន​បញ្ចប់​​ក៏​ខ្ញុំ​ដឹង​ដែរ​ថា​វា​ជា​ស្អី​!
- អ្នក​ណា​ទៅ​ចង់​នោះ​បង​!
បង​ឌីណា​ញញឹម​ព្រម​ទាំង​ដឹក​ដៃ​ខ្ញុំ​ចេញ​ពី​​បន្ទប់​!​ ថ្ងៃ​នេះ​ខ្ញុំ​គេង​បាន​​លក់​ស្រួល​ណាស់​ ព្រោះ​អស់​កម្លាំង​ផង​ ឈឺ​ក្បាល​ផង​!
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

វគ្គ​៣​៖​ ក្រុម​ពីងពាង​​ (Spider)
ខ្ញុំ​រអ៊ូ​តិចៗ​ក្រោយ​ពី​ដើរ​រក​ពេញ​ផ្ទះ​នឹង​សួន​មក​​!​ នៅ​មាន​កន្លែង​ខ្លះ​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​ទៅ​​​ នោះ​ក៏​ជា​បន្ទប់​របស់​ដេវីត
…..តុក​….តុក​….តុក​….
មិន​បាច់​ឆ្ងល់​ទេ​ វា​ជា​សម្លេង​គោះ​ទ្វារ​!
- វីត​…​វីត​…បើក​ទ្វារ​!
- មាន​ការ​អី​?
(សួរ​មើល​តា​វា​ជា​ឪ​យើង​អញ្ចឹង​វ៉ើយ​!​)​ ទ្វារ​របើក​តែ​មិន​ឃើញ​មនុស្ស​…
- ឯង​ប្ដូរ​ឋានៈ​មក​ជា​ឪ​យើង​វិញ​ល្អ​ដែរ​ទេ​?
ខ្ញុំ​ដើរ​ទៅ​អង្គុយ​លើ​គ្រែ​ដែល​ពោរពេញ​ដោយ​សៀវ​ភៅ​តុក្កតា​របស់​វីត​!
- បង​លើក​តម្កើង​ខ្ញុំ​​ដល់​ថ្នាក់​នេះ​ហ្អ៎​?​ មិន​ហ៊ាន​ទទួល​ទេ​ៗ​​!
ដេវីត​និយាយ​ដោយ​មិន​ដក​ភ្នែក​ពី​អេក្រង់​ទូរទស្សន៍​ ( * o * ) (​គិត​ដល់​ណា​ហើយ​?​)
វា​កំពុង​តែ​លេង​ប្រណាំង​ឡាន​ហ្នឹង​ណា៎​! ង៉ៃ​​ក្រោយ​បើ​គេ​មិន​ទាន់​ប្រាប់​កុំអាល​គិត​ទៅ​ជ្រៅ​ពេក​ ( ^ . ^ )
ខ្លូស​!
- អូ៎យ​!​ វ៉ៃ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ស្អី​បង​? ឈឺ​ណា៎​!
មិន​ឲ្យ​ឈឺ​យ៉ាង​ម៉េច​?​ បើ​ខ្ញុំ​យក​សៀវភៅ​តុក្កតា​ដែល​នៅ​លើ​ពូក​វ៉ៃ​ម៉ា​តាហ៊ឹង​មនុស្ស​ចាស់​ទៅ​ហើយ​នោះ​!​ សម​មុខ​ហើយ​ឯង​!!!​ ( ^ _ ^ )
- សំដី​បាន​ផង​អាឡូវ​​​​!​ ( ” . ” )
- កាត់​តាម​បង​ហ្នឹង​ណា៎​!​​ ( ^ o ^ )
ទ្រាំមិន​ញញឹម​មិន​បាន​ទេ​! លេង​សសើរ​គ្នា​នៅ​នឹង​មុខ​បែប​នេះ​!​ (នេះ​ហ្អេ៎​ ពាក្យ​សសើរ​?​)​​ សុខ​ៗ​ទូរស័ព្ទ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​រោទិ៍​ឡើង​!​​ ខ្ញុំ​ប្រញាប់​ដើរ​ចេញ​ពី​បន្ទប់​ព្រោះ ដេវីត​មិន​ចូលចិត្ត​គេ​រំខាន​វា​លេង​ហ្គេម​ (​ចង់​គេច​មិន​ថា​ទេ​) ឈ្មោះ​នៅ​លើ​អេក្រង់​គឺ​​ នុត​!​ នុត​ខល​មក​ ខ្ញុំ​ប្រញាប់​ចុច​ទទួល​ពេល​រក​បាន​កន្លែង​គួរ​សម​​ (​តុ​អង្គុយ​​លេង​នៅ​រាន​ហាល​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​)
- ណាលី​!​ មិញ​ហ្អែង​ខល​ម៉ោ​មែន​ហ្អេ៎​?
(​ដឹង​ហើយ​នៅ​សួរ​ទៀត​)
- អើ​! ព្រឹក​មិញ​ម៉េច​មិន​ម៉ោ​រៀន​?​ ង៉ៃ​តាបូង​ផង​វ៉ីយ​!
ខ្ញុំ​និយាយ​ចេញ​មក​បែប​ចាប់​អារម្មណ៍​ពេល​ដែល​ពួក​វា​បាត់​ទៅ​បួន​នាក់​ព្រម​ៗ​គ្នា​!
- គាប់​ជួន​ព្រឹក​មិញ​ជាប់​ណាត់​ហ្នឹង​ណា៎​!
ណាត់​! ណាត់​ស្រី​ហ្នឹង​ណា៎​!​​ ( – _ – )
- បាន​ស្រី​ភ្លេច​ពួក​ម៉ាក​ចឹង​ហ្អ៎​?​ កែ​មិន​ឡើង​មែន​…
- អើ​! ហើយ​ង៉ៃ​តាបូង​ ម៉េច​ដែរ​?
នាំ​និយាយ​ភ្លាម​ នៅ​មិន​ទាន់​បាត់​គុំ​ផង​…
- មា​ន​យ៉ាង​ម៉េច​! ចូល​មក​ក៏​ត្រូវ​អា​អ្នក​លេង​ក្បាល​មួយ​លេង​ម៉ា​ក្ដារ​​ ខ្មាស​គេ​​…
- អាណា​ អី​ក៏​ឈ្លើយ​ម៉េះ​វ៉ី​?
និយាយ​មិន​ទាន់​ចប់​ផង​ចេះ​កាត់​ទៅ​កើត​វ៉ីយ​​!
- មិន​ដែល​ឃើញ​មុខ​ដែរ​ហ្នឹង​ណា៎​! តែ​ស្អែក​វា​ណាត់​ឲ្យទៅ​ជួប​វា​នៅ​លើ​តាបូល​សាលា​ពេល​ចេញ​ពី​រៀន​!
- ចឹង​ ចាំ​ស្អែក​ជួប​គ្នា​ណា៎​! ប៉ុណ្ណឹង​បាន​ហើយ​មាន​គេ​កំពុង​ចាំ​ម៉ា​ខ្សែ​ទៀត​!
- អើ​!​ បាយ​!
- បាយ​!
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ព្រឹក​ដ៏​មហា​ស្រស់​ស្រាយ​បាន​មក​ដល់​!​ តែ​ខ្ញុំ​ដូច​ជា​មិន​សូវ​ស្រួល​ខ្លួន​សោះ​!​ ក្បាល​ដូច​ចង់​ក្រឡាប់​ចុះ​ក្រោម​ តែ​ទោះ​ជា​ឈឺ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ទៅ​សាលា​ឲ្យ​បាន​​!​ ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​តាំង​ចិត្ត​ខ្ពស់​​ ខ្ញុំ​ក៏​ប្រញាប់​រៀបចំ​ខ្លួន​ទៅ​សាលា​!​​ ចុះ​មក​ដល់​ខាង​ក្រោម​​​ ខ្ញុំ​រក​ម៉ូតូ​មិន​ឃើញ​សោះ​…​ បាត់​ម៉ូតូ​ ហ្អា៎​បាត់​ម៉ូតូ​ខ្ញុំ​ទៅណា៎​?​ (​សង្ស័យ​គេ​យក​ទៅ​លាង​)
បាត់​ឡាន​សេរី​ឆ្លាម​ពណ៌​ទឹក​ប្រាក់​ពី​រោង​ចត​ឡាន​​ មាន​ន័យ​ថា​ដេវីត​ទៅ​រៀន​ ដែល​មាន​ពូ​ណាត​ (​អ្នក​បើក​ឡាន​ប្រចាំ​​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​)​ជូន​ទៅ​ នៅ​សល់​ឡាន​ពីរ​ទៀត​​ អា​បើ​ក​ដំបូល​ពណ៌​ខ្មៅ​នោះ​ជា​របស់​ខ្ញុំ​! ធុញ​ដល់​ហើយ​ត្រូវ​បើក​ឡាន​ទៅ​សាលា…​ មាន​អ្នក​ខ្លះ​ឆ្ងល់​ថា​មាន​ឡាន​ហើយ​មិន​ជិះ​ សុខ​ចិត្ត​ជិះ​ម៉ូតូ​មក​សាលា​​! ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ចង់​ដែរ​ តែ​បើ​ផ្លូវ​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​យើងស្ទះ​ម្ដងៗ​​សុទ្ធ​តា​រាប់​ម៉ោង​ បែប​នេះ​ ខ្ញុំ​មិន​ត្រូវ​មក​យឺត​រាល់​ថ្ងៃ​ហើយ​ហ្អេស៎​?​​ ​​មាន​ម៉ូតូ​ជិះ​ចាត់​ទុក​ថា​សំណាង​ជាង​អ្នក​មាន​ឡាន​​ (​ព្រោះ​ស្រួល​ជ្រែ​ពេល​ស្ទះ​ម្ដង​ៗ​)
យេ៎​!​​ ទី​​បំផុត​មក​ដល់​សាលា​ហើយ​!
ក្រោម​អាគារ​សាលា​មាន​ដើម​ឈើ​ធំ​ម៉ា​ដើម​​ ហើយ​មាន​បង់​សម្រាប់​អង្គុយ​លេង​ផង​ដែរ​! ​កំលោះ​បួន​នាក់​​មុខ​មាត់​សង្ហារ​ៗ​​ ហើយ​មាន​ស្រី​ៗ​បួន​ប្រាំ​នាក់​កំពុង​ឈរ​ផ្គា​ប់ផ្គ​ន់​ចាំ​ហុយ​ទឹក​ ហុច​នំ​ នោះ​ហើយ​ជា​កូន​ចៅ​ខ្ញុំ​! ( ^ _ ^ ) ដោយ​សារ​​តែ​បង់​មាន​ទំហំ​តូច​​ ដូច្នេះ​ហើយ​មាន​ពីរ​នាក់​ឈរ​ និង​ពីរ​នាក់​អង្គុយ​!​ នាយ​ម្នាក់​ដែលអង្គុយ​នៅ​ខាង​ស្ដាំ​​ហើយ​​ស្លៀក​ពាក់​សម្លៀក​បំពាក់និសិត្ស​​មិន​រៀបរយ​ អាវ​​មូរ​ដៃ​ ហើយ​ថែម​ទាំង​ចំហរ​ឡេវ​បង្ហាញ​ដើម​ទ្រូង​ដ៏​ខ្ចី​​ អើយ​!​ មិន​មែន​ទេ​ចំហរ​ឡេវ​បង្ហាញ​ខ្សែក​ខ្មៅ​ដែល​មាន​បន្តោង​រូប​ពីងពាង​ដំណាង​ក្រុម​​​​​ សំបុរ​ស​​ (​ព្រោះ​ជា​កូន​កាត់​ចិន​)​ សក់ពណ៌​ទង់​ដែង​​​ ​ភ្លឺ​ផ្លេក​ៗ​ តែ​ទោះ​ជា​ស្លៀក​ពាក់​បែប​នេះ​ក៏​នៅ​តែ​សង្ហារ​ដូច​ដើម​​​,​ ម្នាក់​នេះ​​ឈ្មោះ​​ រ៉ានុត​​ មិត្ត​ចិត្ត​មួយ​ថ្លើម​មួយ​របស់​ខ្ញុំ​!
ចំណែក​ម្នាក់​ដែល​អង្គុយ​នៅ​ខាង​ឆ្វេង​នោះ​គឺ​ នាយ​ចិត្រា​ ​ស្លៀក​ពាក់​​រៀប​រយ​​ ជា​មនុស្ស​រៀប​រយ​រឿង​រៀន​​ ហើយ​​​​ជា​ព្រាន​មុខ​ស្រស់​ ប្រមាញ់​មិន​រើស​មុខ​​ ( – _ – ) ភ្នែក​ធំៗ​ ច្រមុះ​ស្រួច
សាច់​មុខ​​​ម៉ត់​ ខ្ចី​​ (ជាង​ខ្ញុំ​ទៅ​ទៀត​!​)​ សំបុរ​ស្រអែម​ ហើយ​សក់​ពណ៌​មាស​​​​​!​ ចំនែក​អា​ពីរ​នាក់​ឈរ​ខាង​ក្រោយ​​គឺ​ រ៉ា​ និង​ រិទ្ធ​ គេ​ទាំង​ពីរ​ជា​កូន​ភ្លោះ​ដូច​នេះ​ការ​តែង​ខ្លួន​នឹង​ ចរិត​របស់​គេ​គឺ​ស្រដៀងៗ​គ្នា​ហ្នឹង​ឯង​!​ មុខ​មាត់​សង្ហារ​ (​លំដាប់​តារា​)​ សក់​ពណ៌​ទង់​ដែង​ ឆ្កឹះ​ពណ៌​ស​ ឬ​​​ពណ៌​មាស​​​ទុក​វែង​តាម​បែប​ស្ទាវ​សម័យ​ឥឡូវ​ ពាក់​អាវ​អត់​ស៊ក​ចូល​ក្នុង​ខោ​​ មូ​រដៃ​អាវ​ ហើយ​ចំហរឡេវ​ដូច​គ្នា​ទៅ​នឹង​នុត​ដែរ​! ពេល​នៅ​ជា​មួយ​អា​ពីរ​នាក់​នេះ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ញញឹម​រហូត​ព្រោះ​វា​ពូកែ​កំប្លែង​​ណាស់​! ( ^ _ ^ ) មិន​គិត​ច្រើន​ទេ​​​!​ ខ្ញុំ​ប្រញាប់​ដើរ​ចូល​ទៅ​រក​​ពួក​វា​ទាំង​បួន​នាក់​!
- ម៉ោហើយ​ហ្អេ៎​អា​លី​!
រិទ្ធិ ​បើក​មាត់​សួរ​ ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ដើរ​ចូល​ទៅ​! ហើយ​ស្រី​ៗ​ដែល​នៅ​​​​ឈរ​អែន​អន​​មិញ​នេះ​ក៏​បែរ​ក្បាល​ចូល​ទៅ​ក្នុង​អាគារ​បាត់​ (​ខ្លាច​ងាប់​នឹង​ណា៎​!​)
- អើ​!
- ខាន​ជួប​គ្នា​យូរ​ឯង​ស្អាត​ជាង​មុន​ច្រើន​ណាស់​ណ៎​!
ចិត្រា​និយាយ​ពេល​ដែល​វែក​កន្លែង​ដែល​នៅ​សល់​ចន្លោះ​គេ​​ និង​រ៉ានុត​ឲ្យ​ខ្ញុំ
- សង្ហារ​វ៉ីយ​! បែប​យើង​គេ​មិន​ហៅ​ថា​ស្អាត​នោះ​ទេ​! ( ^ 3 ^ )
- អា​នុត​​វា​ប្រាប់​ថា​មាន​​​ក្មេង​​​​មិន​ទាន់​បាត់​ក្លិន​ទឹក​ដោះ​រក​រឿង​ឯង​មែន​ហ្អេ៎​?
រ៉ា​​​ហើប​មាត់​​ បន្ទាប់​ពី​ស្ងាត់​មក​យូរ​ហើយ​​!
- ប្រហែល​មិន​ទាន់​ស្គាល់​ Spider ច្បាស់​ទេ​មើល​ទៅ​!
ប្អូន​និយាយ​ បង​អ្នក​ថែម​…
- ដល់​ម៉ោង​ចូល​រៀន​ហើយ​!
នៅ​សុខៗ​ក៏​និយាយ​ឡើង​​​ យ៉ាប់​មែន​នុត​នេះ​!​​ មិន​ដឹង​ថា​ង៉ៃ​នេះ​វា​កើត​ស្អី​បាន​មិន​មាត់​មិន​ក​ស្អី​សោះ​​?​ ហើយ​យើង​ទាំង​ប្រាំ​ក៏​ងើប​ដើរ​ចេញ​ពី​បង់​ដើម្បី​ឡើង​ទៅ​ថ្នាក់​ដែល​នៅ​ជាន់​ទី​២​!
អេ៎​! ថ្ងៃ​នេះ​អា​ម្សៀរ​មុខ​ងាប់​នោះ​មិន​ម៉ោ​រៀន​ទេ​ហ្អេ៎​?​ សង្ស័យ​តែ​ដឹង​ខ្លួន​ហើយ​មើល​ទៅ​​!​​ ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ថ្ងៃ​​ដែល​សប្បាយ​បំផុត​ព្រោះ​គ្មាន​អា​មុខ​ងាប់​នោះ​មក​តាម​រក​រឿង​!​ ( ^ _ ^ )
តែ​ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ឡើង​លើ​ដំបូល​សាលា​ដដែល​ហ្នឹង​! ស្មាន​អី​ចេះ​ខុស​​! ការ​ពិត​ទៅ​រក​​​​គ្នា​អញ្ចឹង​តើ​​​ បាន​ជា​អត់​ម៉ោ​រៀន​! ឆឺស​! ស្មាន​តា​ខ្លាំង​!!!
- ម៉ោ​ហើយ​ហ្អេ៎ស​?
អា​មុខ​ងាប់​សួរ​នៅ​ពេល​ដែល​ឃើញ​ខ្ញុំ​ដើរ​នាំ​មុខ​សម្លាញ់​ទាំង​បួន​​មក​ឈប់​នៅ​មុខ​វា​ ដែល​មាន​គ្នា​៤​នាក់​រាប់​ទាំង​អា​មុខ​ងាប់​ផង​! ថ្ងៃ​នេះ​​មើល​ទៅ​សង្ហារ​គួរសម​​ អាវ​យឺត​ស​ ហើយ​ពាក់​អាវ​ដៃ​វែង​ពី​ខាង​ក្រៅ​ ជា​មួយ​ហ្នឹង​ខោ​ខោប៊យ​​រៀង​សំយ៉េះ​បន្តិច​​ សក់​ពណ៌​ត្នោត​​វែង​ ស្តាយ​យុវវ័យ​ មុខ​ស​ស្អាត​ ភ្នែក​ធំៗ​ ច្រមុះ​ស្រួច​ នឹង​បបូរ​មាត់​ស្ដើង​​ ប្រាប់​​បាន​តែ​ម៉ា​ម៉ាត់​គត់​ថា​សង្ហារ​!​ ( ^ . ^ ) ​ហើយ​ចំណែក​បរិវារ​ទាំង​បី​ដែល​ឈរ​អែប​ៗ​នោះ​ក៏​មិន​ណយ​ដែរ​! ( ^ . ^ )
- ថ្ងៃ​នេះ​មាន​គ្នា​ផង​! ​នេះ​​ សក្កិ​ សត្យា​ រដ្ឋ​! ពួក​ម៉ាក​របស់​បង​!​​ ហើយ​ប្អូន​​ណាលី​មិន​គិត​ណែនាំ​មិត្ត​ឲ្យ​បង​ស្គាល់​ទេ​ហ្អេ៎ស​?
មិន​ប្លែក​ទេ​គ្រាន់​តែ​ឈ្មោះ​នោះ​ គ្រាន់​តែ​សួរ​អ្នក​បោស​សំអាត​នៅ​សាលា​ក៏​ស្គាល់​ដែរ​!
- ​យើង​មិន​បាន​សួរ​ឈ្មោះ​​បក្សពួក​ឯង​ទេ​! ប្រាប់​យើង​ធ្វើ​ស្អី​?​ ហើយ​ពួក​ម៉ាក​យើង​វា​ក៏​មាន​មាត់​របស់​វា​ដែរ​ មិន​ចាំ​បាច់​ឲ្យ​យើង​ឆ្លើយ​ជំនួស​នោះ​ទេ​!
- ខាង​ណេះ​ឈ្មោះ​ រ៉ានុត​,​ ចិត្រា​ ចំណែក​យើង​ឈ្មោះ​រិទ្ធិ​ ហើយ​នេះ​រ៉ា​!​ ដូច​ឯង​ឃើញ​ស្រាប់​យើង​នឹង​អា​រ៉ា​ជា​កូន​ភ្លោះ​ បើ​ចង់​​ដឹង​ថា​មួយ​ណា​ រ៉ា,​ មួយ​ណា​ រិទ្ធិ​ នោះ​ងាយ​បំផុត​​! ចាំ​ទៅ​ថា​យើង​ឈ្មោះ​រិទ្ធិ​ ហើយ​ម្នាក់​នេះ​ឈ្មោះ​រ៉ា​!
(នេះ​ហ្អេ៎​វិធី​ចំណាំ​របស់​វា​?​)​ ( = _ = )
- មាន​អី​ក៏​និយាយ​ឲ្យ​លឿន​ៗ​ទៅ​! យើង​គ្មាន​ពេល​ឈរ​មើល​មុខ​ឯង​យូរ​ហ្អេ​!
ខ្ញុំ​និយាយ​មក​ទាំង​ធុញ​!​ ហើយ​ពេល​នេះ​ណា៎​! ប្រាប់​ចុះ​ថា​ក្បាល​ខ្ញុំ​ដូច​ត្រូវ​គេ​វ៉ៃ​រាប់​​ម៉ឺន​ដំបង​អញ្ចឹង​​!
- ​បង​គ្រាន់​តែ​ចង់​ណែនាំ​ប្អូន​ៗ​ឲ្យ​ស្គាល់​បង​ហ្នឹង​ណា៎​! ព្រោះ​រៀន​ថ្នាក់​ជា​មួយ​គ្នា​​វា​ជៀស​មិន​ផុត​ទេ​!
- យើង​ជា​ប្អូន​ឯង​តាំង​ពី​អង្កាល់​ហ្អា៎​?
- បើ​តាម​មើល​ទៅ​​ ពួក​ឯង​អាយុ​តិច​ជាង​យើង​ហ្នឹង​ណា៎​​!
(ទទួល​ស្គាល់​ថា​ខ្លួន​ឯង​ចាស់​!​)
- បើ​គ្មាន​ស្អី​ទៀត​ទេ​! យើង​ទៅ​វិញ​!
នុត​និយាយ​ឡើង​!​​ ហើយ​ក៏​​ដើរ​ចេញ​ទៅ​! ​ខ្ញុំ​នឹង​ចិត្រា​ រ៉ា​និង​ រិទ្ធិ​ក៏​ដើរ​ចេញ​ទៅ​ដូច​គ្នា​!
បន្ទាប់​ពី​បែក​ពី​អាតា​មុខ​ងាប់​ហើយ​ ខ្ញុំ​និង​គ្នីគ្នា​ក៏​ចុះ​មក​ក្រោម​អាគារ​រៀប​ចំ​ទៅ​ផ្ទះ
- ង៉ៃ​នេះ​យើង​មិន​បាន​ជិះ​ម៉ូតូ​មក​ទេ​!
ខ្ញុំ​និយាយ​ចេញ​មក​ដោយ​អារម្មណ៍​ខូច​ចិត្ត
- ម៉ូតូ​ឯង​កើត​អី​បាន​ជា​មិន​ជិះ​ម៉ោ?
នុត​ងាក​មក​សួរ​ ចំណែក​បី​នាក់​ទៀត​បាន​តែ​ធ្វី​មុខ​ឆ្ងល់
- អ្នក​នៅ​ផ្ទះ​ហ្នឹង​ណា៎​ យក​ម៉ូតូ​ទៅ​លាង​ទាំង​ព្រលឹម​​ទើប​យើង​យក​ឡាន​ចេញ​!
- អញ្ចឹង​យើង​បែក​គ្នា​ត្រឹម​ហ្នឹង​សិន​ចុះ​ណា៎​!
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

រសៀល​​ម៉ោង​បី​៖
ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ដើរ​នៅ​​បរិវេណ​សាលា​របស់​ខ្ញុំ​!​ សាលា​នេះ​មាន​អាគារ​​​​បោះ​បង់​ចោល​​ វា​ជា​អាគារ​ចំណាស់​ជាង​គេ​ហើយ​ម៉្យាង​ទៀត​​​​កន្លែង​នេះ​ក៏​ជា​កន្លែង​​ជំរះ​បញ្ជី​របស់​សិស្ស​សាលា​នេះ​ផង​ដែរ​!​ ​ កំពុង​តា​ដើរ​ទាំង​សឺ​ៗ​ ព្រោះ​ឈឺ​ក្បាល​ស្រាប់​តែ​សម្លេង​គ្រលរ​មួយ​​បន្លឺ​ឡើង​៖
- ថ្ងៃ​នេះ​ហេង​មែន​ទែន​ដែល​បាន​ជួប​ស្រី​ស្អាត​!
ខ្ញុំ​ប្រញាប់​ងាក​ទៅ​រក​​ប្រភព​សម្លេង​ Tiger, ម្នាក់​នេះ​ឈ្មោះ​ Tiger។​ ខ្ញុំ​ក៏​ធ្លាប់​មាន​រឿង​ជា​មួយ​ពួក​វា​ដែរ​​​ គឺ​ពេល​ដែល​នាយ​ចិត្រា​ ទៅ​ទាក់​ទង​ស្រី​របស់​​ Tiger! ពេល​នោះ​ណ៎ា​!​ អា​ Tiger ត្រូវ​ដេក​​​ពេទ្យ​ ចំណែក​គ្នី​គ្នា​ ក៏​ត្រូវ​ធ្ងន់​គ្រប់​ៗ​គ្នា​​, ប្រហែល​ជា​នៅ​ចង​អាឃាត​ខ្ញុំ​នឹង​ណា៎​!​ អេ៎​! កុំ​ប្រាប់​ណា៎​វ៉ីយ​ ថា​ចង់​មក​សកសឹក​ពេល​នេះ​នោះ​​!​ នៅ​ម្នាក់​ឯង​ហើយ​មិន​ស្រួល​ខ្លួន​ទៀត​! លើក​នេះ​ធ្ងន់​មិន​ខាន​ទេ​ខ្ញុំ​!!!​ ( OoO )
- ចាំ​លើក​ក្រោយ​ចុះ​ណា៎​! ថ្ងៃ​នេះ​យើង​គ្មាន​អារម្មណ៍​វ៉ៃ​គ្នា​ទេ​!
ខ្ញុំ​​ប្រថុយ​និយាយ​ពាក្យ​នេះ​ចេញ​មក​ ទោះ​ដឹង​ថា​លទ្ធផល​ដែល​​ចេញ​មក​វា​មិន​អាច​ស្រប​នឹង​ស្អី​ដែល​ខ្ញុំ​និយាយ​ចេញ​មក​ក៏​ដោយ​!
- គ្មាន​លើក​ក្រោយ​សម្រាប់​ឯង​ទេ​ ណាលី​!
អា​ Tiger ងាក​ទៅ​បក្ស​ពួក​ពីរ​នាក់​របស់​វា​ ហើយ​ធ្វើ​​មុខ​កាច​ ដែល​​ជា​សញ្ញា​បញ្ជា​ថា​ ‌​ចាត់​ការ​!
ហ៊ីយ​! ស្អី​គេ​វ៉ី​?​ នេះ​វា​លេង​មែន​ទែន​ហ្អ៎​?​​ ធ្វើ​ម៉េច​ទៅ​?
ផាច់​​!!!
- អូ៎យ​!
នេះ​វា​វ៉ៃ​មនុស្ស​ស្រី​ហ្អ៎​?​ ពួក​នេះ​មិន​មែន​មនុស្ស​ទេ​វ៉ីយ​! ឈឺ​ដល់​​ហើយ​! លេង​ទះ​គ្នា​ម៉ា​តា​ហឹង​បែប​នេះ​!
ឈើ​, ឈើ​!​ ស្អី​ដែល​​សំខាន់​ពេល​នេះ​គឺ​ឈើ​!​ បើ​មាន​ឈើ​ពួក​វា​មិន​រួច​ខ្លួន​ទេ​ ចាំ​មើល​ចុះ​​!
- យ៉ាង​ម៉េច​ដែរ​?​ ឈឺ​ដែរ​ទេ​ ណាលី​?​ ប្រហែល​ជា​ឈឺ​ខ្លាំង​ហើយ​មើល​ទៅ​?​ ឯណា​កូន​ឆ្កែ​ទាំង​បួន​​​ដ៏​សែន​ស្មោះ​ស្ម័គ្រ​របស់​ណាលី​មិន​មក​ជួយ​ទេ​ហ្អេ៎​?
Tiger និយាយ​ព្រម​ទាំង​យក​ដៃ​ដ៏​សែន​កខ្វក់​របស់​វា​មក​អង្អែល​ថ្ពាល់​ខ្ញុំ​!​ ហ៊ីយ​!​ អា​ឡប់​នេះ​វា​ហ៊ាន​ដល់​ថ្នាក់​នេះ​ផង​ហ្អេ៎​?​​ ​ហើយ​វា​ហៅ​ពួក​ម៉ាក​យើង​ថា​ឆ្កែ​ទៀត​! ទ្រាំ​លែង​បាន​ហើយ​វ៉ីយ​!
- អូយ​! មី​ស្រី​ឡប់​!
ខ្ញុំ​ប្រមូល​កម្លាំង​ចុង​ក្រោយ​​មក​ផ្ដុំ​នៅ​ត្រង់​ជើង​ហើយ​ទាត់​សំដៅ​អា​ប្អូន​របស់​វា​យ៉ាង​​​​ខ្លាំង​! សម​មុខ​ហើយ​​ឯង​! ដូច​ឯង​មិន​ឃើញ​ក្ដាម​ម្ឈូស​ មិន​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក​ទេ​មើល​ទៅ​!
- ដេញ​តាម​!
អា​ Tiger បញ្ជា​កូន​ចៅ​វា​ឲ្យ​ដេញ​ខ្ញុំ​ ខណៈ​ពេល​ដែល​វា​កំពុង​ដេក​ប្រកាច់​នៅ​នឹង​ដី​នៅ​ឡើយ​!​ ​ខ្ញុំ​ប្រញាប់​រត់​​យក​រួច​ខ្លួន​! ព្រោះ​ខ្ញុំ​គ្មាន​កម្លាំង​ស៊ូ​ទៀត​ទេ​!​ មើល​ចុះ​សូម្បី​រត់​ក៏​ដួល​ដែរ​! ពេល​នេះ​​មាន​តែ​ពាក្យ​មួយ​ឃ្លា​ទេ​ដែល​ខ្ញុំ​នឹក​​ឃើញ​ សូម​ព្រះ​បញ្ជូន​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទៅ​ដល់​ឋាន​សួគ៌​ផង​ចុះ​!
ដឹប​! ដឹប​!
ខ្ញុំ​បើក​ភ្នែក​ឡើង​!​ នេះ​អា​មុខ​ងាប់​តើ​! មាន​គេ​មក​ជួយ​យើង​ហើយ​! យេ៎​!​ ខ្ញុំ​ឈរ​​ភ្លឹក​មើល​អា​មុខ​ងាប់​​បញ្ចេញ​សមត្ថភាព​​​ ព្រោះ​មើល​ទៅ​វា​ក្លាហាន​លើស​ខ្ញុំ​ទៅ​ទៀត​! ប្រាកដ​ហើយ​! ព្រោះ​ម្នាក់​នេះ​ជា​មនុស្ស​ប្រុស​​!​ មួយ​រយ​ភាគ​រយ​ធានា​ថា​អា​កូន​ចាប​កូន​ព្រាប​របស់​ Tiger ត្រូវ​ស្ដូក​ក្នុង​ដៃ​អា​មុខ​ងាប់​!​ ចាត់​កា​រ​រួច​ហើយ​​ក៏​បែរ​មក​ញញឹម​ដាក់​ខ្ញុំ
- ប្រយ័ត្ន​!
ខ្ញុំ​ស្រែក​ឡើង​បន្ទាប់​ពី​ឃើញ​ក្រោយ​ខ្នង​របស់​អាមុខ​ងាប់​ គឺ​ Tiger ដែល​កំពុង​យា​ដំបង​សំដៅ​ក្បាល​​អា​មុខ​ងាប់
ប៉ូក​!!!
- អូយ​!
ខ្ញុំ​ស្រែក​ឡើង​​យ៉ាង​ខ្លី
- ណាលី​!
ខ្ញុំ​​បាន​លឺ​សម្លេង​អាតា​មុខ​ងាប់​ស្រែក​!​ ហើយ​វា​ក៏​ជា​សម្លេង​ចុង​ក្រោយ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​លឺ​!
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++